Het is een naam die sinds de jaren ’90 klinkt als thuiskomen: Anita Witzier. Vanaf 1996 een vaste in de zitkamer van Nederland, met een glimlach die nooit te koop was, en een stem die wist wanneer te zwijgen. Nu, na bijna dertig jaar, legt ze haar vaste functie bij KRO-NCRV neer. Net als Joris Linssen eerder. Net als ieder einde dat als ‘flexibiliteit’ wordt verkocht.
Maar bij Anita voelt het anders. Geen dramatische aftocht, geen emotionele slotshow – gewoon een stap opzij. En toch: wie denkt dat dit een zachte landing is, kent de kracht van haar stilte niet.
Ze presenteerde meer dan dertig programma’s. Van *Memories* tot *De Reünie*, van *Anita in de missie* tot *Anita wordt opgenomen* – een titel die nu bijna ironisch klinkt. Want wat werd er eigenlijk opgenomen? Een carrière? Of een generatie die zich herinnert aan momenten dankzij haar stem?
En dan is er de Staatsloterijshow. Een programma dat voor veel mensen niets meer is dan ouderwetse tv. Maar voor Anita? Ze vernoemde haar zoon naar het eerste koppel dat in de uitzending te zien was. Dat zegt meer dan elk interview.
De omroep zegt: “geen definitief afscheid”. Er zijn gesprekken over freelance. Maar we weten allemaal wat dat betekent: de tijd van het vaste vertrouwen is voorbij. Van nu af aan is iedereen vervangbaar. Behalve misschien de herinnering.
Anita vertrekt. Maar de toon blijft.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘