Je zit lekker op de bank, thee in de hand, afstandsbediening binnen handbereik. Dan flitst er ineens een naam over het scherm: Lale Gül. En niet op een leuke manier. Nee, niet: “Wat draagt ze een mooie jurk.” Nee, het is weer: “Wat een aandachtsjunk.”
En dan denk je: wacht, is dit 2024 of 1998? Want sinds wanneer is het een misdaad om mening hebben? Zeg iets, en je bent geen denker meer, je bent een ‘hittepetit’. Alsof je een koekje bent dat te lang in de zon heeft gelegen.
Anna Nooshin, ook zo iemand die durft te zeggen wat ze denkt, wordt meteen meegesleurd in de modder. Alsof kritiek geven op een programma net zo erg is als een streekverkiezing verliezen. Maar nee hoor, het is blijkbaar veel erger. Dan ben je een ‘aandachtsjunk’. Alsof je niet praat, maar alleen maar schreeuwt in een lege ruimte voor likes.
Maar weet je wat het gekke is? Zonder aandacht is er geen programma. Zonder mensen die iets zeggen, is er geen gesprek. En zonder gesprek? Dan zit je hier alleen, met je thee, en kijk je naar niets.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘