Weer eens een beetje lawaai van Marco.
Niet dat hij zingt, nee. Maar dat hij bestaat. En dat hij weer wat durft.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: o ja, hém.
Die man die ooit optrad alsof hij God zelf had gebeld voor de setlist.
Nu weer terug in beeld, alsof er niks gebeurd is.
Anouk zegt er gelukkig wat van.
‘Bah’, zegt ze. En: ‘Het blijft wringen.’
Niet zozeer vanwege de vrijspraak – die staat, oké – maar vanwege de appjes.
Die vieze appjes.
Want daar gaat het toch om?
Niet alleen of hij schuldig is of niet, maar wat er in die telefoons zat.
Wat iemand schrijft als hij denkt dat niemand kijkt.
Dan zie je pas wie hij echt is.
En dat beeld blijft zitten.
Bij Anouk. Bij mij. Bij jou, daar op de bank.
Je kunt een proces winnen, maar je imago niet altijd.
Een vrijspraak is juridisch.
Maar een ‘bah’ is menselijk.
Ik snap haar.
Ze hoeft niet boos te schreeuwen.
Een zucht, een grimas, een ‘nee, dank je’ met je schouders – dat zegt genoeg.
Zij staat er niet boven. Ze zegt gewoon: ik voel dit niet.
En dat is juist krachtig.
Niet alles hoeft te worden vergeven.
Niet alles hoeft terug te komen.
Sommige dingen laten we beter liggen.
Dus Marco mag zingen waar hij wil.
Maar de rest van ons mag blijven denken: nee, hoor.
Geen haat. Geen drama.
Gewoon: bah.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘