Er staat een man met een envelop. Gewoon een bruine, ouderwetse envelop. Geen glitter, geen soundtrack, geen close-up van tranen. Toch is het alsof de hele mediawereld stopt. Want wat doet die man? Hij deelt het op Insram. En dan? Dan zegt Bram Moszkowicz: “Te intiem.”
Alsof wij, de kijkers, nooit een rouwkaart hebben vastgehouden. Alsof wij niet weten wat het is om iets vast te houden dat van iemand anders is geweest. Maar nee. Nu is het dus “te intiem”. Alsof er een grens is in verdriet. Alsof rouwen een script heeft: dit mag, dit niet. En Insram? Daar mag je blijkbaar geen herinnering delen. Alleen maar selfies met koffie.
Chris Bajema zegt niets. Hij laat de envelop zien. Zijn vrouw is dood. De envelop is van haar. Meer niet. Geen speech, geen drama. Toch vindt Bram Moszkowicz het “te ver”. Alsof hij de regels van verdriet mag bepalen. Alsof hij de douanier is van gevoel.
Maar wacht. Bram Moszkowicz is advocaat. Geen rouwtherapeut. Geen psychiater. Hij is iemand die woorden gebruikt om te winnen. Niet om te begrijpen. En nu zit hij daar, in de media, met een gezicht van “dit had niet gemogen”. Terwijl Chris Bajema gewoon iets deelt wat van hem is. Of van haar. Of van hen.
Ik zit op de bank. Met mijn thee. En ik denk: waarom wordt verdriet altijd beoordeeld? Waarom moet het stil zijn? Waarom moet het privé blijven? Moet rouwen netjes in een hoekje? Moet het wachten tot de camera’s uit zijn?
Paulien Cornelisse is dood. Chris Bajema houdt van haar. En hij deelt een stukje van haar. Is dat te veel? Of zijn wij gewoon vergeten hoe liefde werkt?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘