Jacob de Vries luidt de noodklok, maar de meeste hoofdredacteurs lachen erom — of snurken door. Want wie vandaag nog gelooft in ‘redactionele onafhankelijkheid’ terwijl zijn kijkcijfers onder een grafkelder zitten, is geen idealist. Hij is een uitstervende soort met een salaris.
De Vries zegt dat makers het publiek overnemen. Nee. Ze hebben het allang overgenomen. En ze doen het niet met budget, niet met redactieruimtes, niet met beleidscommissies — maar met één ding: directe binding. Terwijl de traditionele media worstelen met ‘merkvertrouwen’, bouwt een maker in 20 minuten een community met een video waarin hij gewoon hardop denkt.
Waarom? Omdat het menselijke geluid is. Geen redactielijn. Geen vaste invulling. Geen ‘dagelijkse dosis nieuws’. Maar wel een stem die kiest, die oordeelt, die durft. En dat is precies wat de publieke omroep al twintig jaar kwijt is: durf.
De Vries ziet de trend. Maar hij onder- schat de afgrond. Dit is geen verschuiving — het is een revolutie zonder geweld. De macht is overgedragen in stilte, via abonnementen, via views, via shares. En de enige die het niet merkt, zit in een vergaderzaal met een PowerPoint over ‘digitale transformatie’.
De volgende stap is simpel: wie niet betaald, wordt niet gezien. En wie niet gekozen wordt, verdwijnt. De makers weten dat. Zij vragen geen subsidie. Zij vragen geen vergunning. Zij vragen alleen een microfoon en een idee. En dat is genoeg.
Terwijl de traditionele media huiveren voor ‘polarisatie’, bouwen makers merken op loyaliteit. Terwijl de omroepen wachten op een regisseur, lanceert een YouTuber een prime-time-formule die sneller groeit dan *Pauw* in zijn beste jaren.
Must-watch moment? De eerste keer dat een mediabedrijf een maker inhurt — niet als gast, maar als concurrent. Dan pas begrijpen ze het.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business