Anita Witzier verlaat de vaste dienst — niet omdat ze wil, maar omdat het budget dat wil. En terwijl de publieke omroep haar ‘veranderende keuzes’ noemt, zit de waarheid in een simpele vergelijking: één vaste presentator = drie freelance opnames. En daar draait het om: rekenen, geen roem.
Niemand zegt het hardop, maar iedereen weet het: de publieke omroep is geen televisiemaatschappij meer, het is een administratie van bezuinigingen. En elke vertrekbrief, elke ‘openhartige uitspraak’, elke zorgvuldig geplande media-optie is in feite een financiële post die wordt geschrapt. Witzier was geen mislukking — ze was te duur.
Het woord ‘veranderende keuzes’ is inmiddels het standaardwapen van een instelling die geen visie meer heeft, maar wel een begroting moet sluiten. Want wat is een ‘keuze’ in de media? Een presentator houden die kijktallen genereert? Of een managementteam dat vier jaar lang niets vernieuwds heeft gebracht, maar wel een vaste functie heeft?
De ironie is dat juist Witzier — met naam, gezicht, en een directe lijn naar het publiek — het soort talent is dat in de private sector wordt opgekocht. Maar daar draait het niet om. In de publieke sector telt loyaliteit, niet ROI. En dus wordt het talent weggeknipt, terwijl de achterban blijft zitten met een salaris en een vergaderagenda.
Dit is geen incident. Dit is een model. De publieke omroep transformeert van een productiehuis naar een opslagplaats voor structurele kosten. De mensen die het publiek kent, gaan. De mensen die het systeem kent, blijven.
Het gevolg? Minder gezichten, minder binding, minder relevantie. En wanneer de kijkcijfers dan verder dalen, komt het antwoord: nog meer bezuinigen. Een vicieuze cirkel, waarin de enige constante is: de rekening die op tafel blijft liggen.
Must-watch drama? Zeker. Maar niet in de studio. Kijk naar de personeelsafdeling. Daar wordt het echte spel gespeeld.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business