Een voormalige mengvoederfabriek in Veghel, een Brabantse comedian die iedereen gelijkmatig afmaait, en een filosoof die zegt dat objectiviteit een mythe is. Het Regiohelden Festival was dit jaar geen media-event – het was een spiegel. En wat we zagen, was soms scherp, soms grappig, maar vooral: ongemakkelijk eerlijk.
Omroep Brabant opende de boel met een simpele vraag: hoe onafhankelijk ben je echt als journalist? En dan niet met een preek, maar met spel. Teams van journalisten uit Friesland, Limburg, Twente, Oost – mensen die elkaar meestal alleen zien via de uitlek van regionale uitzendingen – moesten samen puzzels oplossen. Want wie kent elkaar nou echt, behalve van het zien op tv?
Renzo Veenstra stelde: kritische journalistiek begint waar je ongemak voelt. Mooi. Maar toen de filmpjes van de regionale omroepen volgden, voelde het eerder als een potje “wie is er het meest zichzelf?”. L1 met carnaval als nieuws, Omrop Fryslân op hardstyle-geklop – de zaal bulderde. En terecht. Want wie zou er nou serieus kunnen blijven bij een mone van Friese koeien op beats van Tiësto?
Dan komt Lammert Kamphuis. Filosoof. Schrijver van *Verslaafd aan ons eigen gelijk*. En hij zegt wat niemand durft: journalisten zijn niet neutraal. Ze kunnen het niet zijn. We zijn mensen. We hebben voorkeuren, emoties, woonplaatsen, bubbels. En die bubbels? Die bepalen hoe we kijken, hoe we schrijven, hoe we denken over de rest van Nederland.
Josse de Voogd legt het hardop uit: Amsterdam is niet Nederland. En het platteland ook niet. Beiden zijn uitzonderingen. En toch zijn het precies die twee werelden die het land leiden – of denken te leiden. Terwijl de echte zorgen – woningnood, migratie – in andere straten spelen. Straten waar de elite nooit komt. En dus nemen ze die zorgen ook niet serieus.
En dan: de Regiohelden Awards. En daar, in één klap, zie je het antwoord. RTV Oost pakt zes prijzen. Niet door te schreeuwen, niet door te polariseren, maar door te luisteren. Door verhalen te vertellen die ergens over gaan – echt ergens over. De vuurwerkramp in Enschede, een sekte in Twente, het oorlogsverleden van een opa. Verhalen die verbinden. Die herinneren. Die doen denken.
Misschien is dat het. Misschien is de regionale journalistiek niet de redder van de democratie – maar wel de verbindende draad. Niet in de bubbel. Buiten de bubbel.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘