Laatst las ik dat René van der Gijp bijna flauwviel – niet van een pittige column van Derksen, maar van de prijskaart van de dierenarts. Zijn hond René – ja, ook al vernoemd naar de trotse baas – had een mondgeur alsof er een bos asperges was doodgegaan tussen zijn kiezen. Gevolg: bezoek aan de tandarts voor honden. Want ja, ook viervoeters kunnen nu terecht bij iemand met een boortje en een rekening.
Tanden schoonmaken, twee eruit trekken, en poef: 800 euro. Dat is bijna net zoveel als een maandabonnement op Prime Video plus een jaar Netflix én Videoland. En dan krijg je geen series, maar een hond die eindelijk weer kan zoenen zonder dat je buurman belt over ‘milieuoverlast’.
Vroeger had je een hond, een riem, een bakje brokken en een schop voor in de tuin. Nu moet je ook nog een spaarrekening openen voor de tandarts, de psycholoog (voor jou, want je hond jankt om 3 uur ’s nachts) en straks misschien wel een abonnement op een hondenspa. Met bubbelbad. Voor de ontspanning.
Maar goed, ik snap het wel. Honden zijn familie. En als je familie stinkt, wil je dat oplossen. Alleen… 800 euro? Dan had je ook een vliegtuigticket naar Londen kunnen kopen, gewoon om te zeggen: “Ik was er, ik rook er niks bij.”
Toch zeg ik: fijn dat we dit soort zorg hebben. Want stel je voor: je ligt op de bank, je hond komt aangerend met ‘ik hou van jou’, en dan blaast hij zo’n wolk uit zijn bek dat je denkt: “Is er een fabriek ontploft?” Nee, dank je. Dan toch liever een dure rekening dan een permanente wolk van wanhoop.
Maar Johan Derksen heeft wel een punt: een hond is tegenwoordig geen hobby meer. Het is een hypotheek met vacht.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘