Hélène Hendriks zat er gewoon niet op te wachten. En de jongens van Vandaag Inside al helemaal niet. Daar zat Robert ten Brink dan, in de stoel bij Renze Klamer, alsof hij de koning van de avond was. En begon te praten. En praatte. En praatte. Alsof iedereen in de kamer een pluizig dekentje droeg en moest worden ingeluld.
Maar niemand wilde dat. Behalve misschien Renze, en die glimlachte gewoon door. Omdat je dat doet als gastheer. Maar Hélène? Die had er geen geduld voor. En het VI-trio? Die rolden met hun ogen alsof het een sport was.
‘Kutverhaal’, zei iemand. En dat zegt wat. Niet omdat Robert niks te zeggen heeft – hij heeft zeker dingen gezegd in zijn leven – maar omdat het gewoon te lang duurde. En nergens over ging. Of wel? Misschien over een koffiezetapparaat dat ooit huilde? Of een zomer in Domburg waar niemand bij was? We weten het niet. Want het werd niet duidelijk. En duidelijkheid is juist waar media voor zijn.
Maar nee. Gewoon praten. Zonder pauze. Zonder knipperen. Zonder medelijden met de kijker, die gewoon een kop thee wil en geen lezing over het leven van een man die al jaren op tv is.
Waarom doen mensen dit? Omdat ze denken: als ik maar blijf praten, vergeet niemand dat ik er ben? Misschien. Maar het werkt averechts. Dan vergeet je juist dat ze iets belangrijks wilden zeggen. Als ze dat al wilden.
En Hélène? Die had beter werk te doen. En de VI-jongens ook. Die hadden vast een script, een planning, een redactieoverleg gehad. En dan komt Robert langs met zijn gastvrijheid en vult de ruimte als een ballon die te lang is opgeblazen.
Het is geen haat. Het is geen wrok. Het is gewoon: hou eens op. Geef de beker door. Laat iemand anders praten. Zeg wat je wil, maar zeg het kort. Want de afstandsbediening is zwaar. En de vinger op de mute-knop is moe.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘