Nou, wat een verrassing. Eén keer denk je: even ontspannen kijken naar een man die in een huis vol camera’s zit, en dan gebeurt dit. Beau van Erven Dorens, die normaal gesproken doet alsof hij de middelvinger heeft ingeslikt, spuugt opeens vuur over Valentijn Driessen. En niet zomaar. ‘Zak’, zegt-ie. ‘Zuurpruim’. Alsof hij een lijstje had liggen met scheldwoorden uit de jaren negentig.
Valentijn, die gewoon zijn werk doet – je weet wel, voetbal uitleggen, zonder schreeuwen, zonder vlaggetjes – wordt opeens de vijand. Omdat hij durfde te zeggen dat het spelletje van gisteren eigenlijk een beetje slap was. Geen ramp, hoor, gewoon een feit. Maar Beau, die in zijn woonkamer zit alsof hij de koning van de afstandsbediening is, vindt dat onacceptabel. Alsof je een kroket noemt wat hij een frikandel vindt.
Ik snap het wel, hoor. Als je denkt dat je alles mag zeggen vanaf je bank, maar als iemand dat terugzegt, dan is het oorlog. Dan moet-ie weg. Van de buis. Alsof we weer in 1998 zitten en je iemand kunt verbannen met een druk op de knop. Maar het is nu juist: we zien alles. We horen alles. En we merken dat sommige mensen niet tegen feedback kunnen.
Valentijn zegt er weinig over. Terecht. Waarom zou je meedoen aan een potje schelden met iemand die denkt dat zijn programma een heiligdom is? Hij blijft gewoon doen wat hij doet: rustig, duidelijk, zonder show. En Beau blijft schreeuwen in een huis vol camera’s. Alsof hij denkt dat stilte bang is.
Maar weet je wat het is? We zitten allemaal op de bank. Met onze eigen kop thee. En we zien precies wie er zweet, en wie er gewoon praat. En ik weet niet hoe het met jou is, maar ik blijf liever bij degene die geen scène nodig heeft om serieus genomen te worden.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘