Wilfred Genee staat er houterig bij. Dat zeg ik niet, dat zegt Victor Vlam. En Victor zegt het hardop, in zijn eigen programma, waar Wilfred niet mag komen. Sinds wanneer is een talkshow geen vrij land meer? O ja, sinds de presentator denkt dat hij de koning van de afstandsbediening is.
Gisteren danste Wilfred toch weer in beeld. Niet als gast, nee, als zanger van een nieuwe single. Alsof hij zei: “Hé Victor, ik ben er weer, ook al wil jij me niet.” En Victor? Die keek ernaar alsof hij een vieze smaak in zijn mond kreeg. Maar hij kon niets doen. Want muziek, die mag. Al is het wel raar: jarenlang buitenspel zetten, en dan plots zien dat je vijand een hit probeert te scoren.
Je vraagt je af: waar gaat dit over? Over een meningsverschil? Over een oude ruzie die nooit is uitgepraat? Of gewoon over trots? Want Victor houdt Wilfred buiten, maar kan niet voorkomen dat zijn stem wel binnenkomt. Door de radio. Door de speakers van je telefoon. En dus, uiteindelijk, ook in zijn eigen woonkamer.
Ik snap de boosheid wel. In de media is het net als thuis: als je iemand niet meer wilt zien, maar hij blijft opduiken bij de buurman, dan voelt dat als een inbraak. Maar Wilfred zingt nu eenmaal. En Victor kan hem niet verbieden om lucht te verdelen.
Wat mij betreft zingen ze samen een duet. Of nog beter: een scheldpartij in rijm. Dan weten we tenminste waar het over gaat. Nu is het gewoon: hij mag niet binnen, maar zijn stem wel. En dat is geen macht, Victor. Dat is gewoon vervelend.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘