Renze Klamer terug op tv? Mooi. Maar of iemand dat nog wil kijken, dat is de vraag. RTL dacht: laat Renze maar wat praten, dan komt het wel goed. Maar kijkers denken: nee, toch niet. En dus zit Welmoed Sijtsma nu met de gebakken peren. Zij koos voor RTL, weg van de NPO, en dacht: ik pak mijn stoel, mijn microfoon, en dan gaan we groots maken. Maar het wordt niks.
Ik zeg niet dat Renze niks kan. Maar wie kijkt er nu nog naar een late-nightshow die niks zegt? Geen grap, geen glans, geen publiek. Alleen Renze, een stoel, en een teleurstelling. En Welmoed zit erbovenop. Zij is de hoofdredacteur. Zij zei ja. En nu? Nu kijkt ze mee, met grote ogen, en denkt: had ik dat maar geweten.
Want in de media is het als thuis: je kunt prachtig koken, maar als niemand eet, is het gewoon zonde van de aardappels. Zo is het nu bij RTL. Mooie studio, goede mensen, maar niemand komt. En de vragen blijven hangen: waarom? Waarom kijkt niemand? Is het het tijdstip? De sfeer? Of gewoon: Renze is niet grappig genoeg?
Welmoed wist dat het risico groot was. Maar ze dacht: ik durf. En dat is goed. Maar durven is één ding. Slaagen is wat anders. En nu zit ze in de regen, met een paraplu die lekt.
Ik hoop voor haar dat ze snel een plan B heeft. Want plan A lijkt niet te werken. En de kijker? Die zet gewoon weer Netflix aan. Of kijkt naar een oude film. Of gaat slapen. En dat is misschien wel het ergste: dat je zó saai bent dat mensen liever slapen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘