Het wereldkampioenschap voetbal zou een feest van sport, cultuur en verbinding moeten zijn. Maar als het in de VS wordt gehouden – onder een regime dat iedereen in de gaten houdt, waar technologie de vrijheid verplettert en een paar techbaronnen met algoritmes de realiteit herschrijven – dan wordt het geen sport. Dan wordt het propaganda.
Harm Edens zegt het hardop: waar is de vrijheid? Waar is de eerlijkheid? Als VAR wordt beïnvloed door AI, hoe weet je dan zeker dat die bal echt over de lijn ging? En als gezichtsherkenning je volgt tijdens de Oranjemars in Kansas City, en je wordt opgepakt door ICE omdat je ooit iets zei over Trump – en omdat je gay bent – waar blijft dan de sportieve geest? Is dit nog een toernooi of een testveld voor digitale onderdrukking?
ICE – overal. Op de luchthaven, bij de stadions, op de tribunes. Veertien doden vorig jaar al. En dan verwachten ze dat we juichen in Miami? Dat we ons laten entertainen in Atlanta? Terwijl ze Iran bombarderen, de wereld in een energiecrisis storten, en dan verwachten dat we als brave toeschouwers komen opdraven?
En stel dat Nederland wint? Dan moeten we de beker aannemen uit handen van een oranje, narcistisch kind van acht – een mascotte, ja, maar ook een symbool van alles wat klopt aan dit circus. Geen menselijke overgave, geen historische glans – gewoon: merchandising en machtsvertoon.
Dus nee, ik kijk niet. En ik hoop dat anderen dat ook niet doen. In plaats daarvan: B&B Vol Voetbal. Elf gasten, één voetbalveld, romantiek in de kleedkamers. Of Heel Holland Voetbalt. Of Tussen Kunst en Voetbal. Of een serie waarin Jan Smit en Mona Keijzer de zin van het leven zoeken – want tot nu toe vonden ze alleen de onzin.
Want als het WK geen menselijkheid meer kent, dan is het geen sport. Dan is het een farce. En daar hoef je niet naar te kijken.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘