Op 30 maart, in een zaal waar jarenlang 80’s-feesten klonken, werd de toekomst van de media besproken. Niet met een kristallen bol, maar met een AI-actrice die nooit geboren is, maar wel een muziekvideo heeft — en een iPhone in haar achtertuin. Tilly Norwood. Een creatie van Particle6. Geen echte vrouw. Wel een echte schokgolf.
En daar, tussen de algoritmes en de angst, stond Erik Roddenhof. Man van DPG. Realist. Strijder. En — verrassing — geen doemdenker. “De kranten zijn niet dood,” zei hij. “Ze zijn veranderd.” En hoe. Van papieren lastposten naar digitale abonnementsmachines. Van regionale anekdotes naar nationale invloed. En van publiek naar platform. Want dat is de nieuwe regel: wie geen eigen plek heeft, verdwijnt. Geen content weggeven aan YouTube, geen ziel verkopen aan Google. Nee, bouw je eigen wereld. En maak er Máxima van in plaats van The Crown.
Maar dan komt AI. En dan komt Eline van der Velden. En dan komt Tilly. Een hyperrealistische AI-actrice die zegt: *AI is not the enemy, it’s the key.* Mooi. Slim. Maar dan zegt Aad Kuijper: “En zeven miljard Tilly’s? Dan kijk ik niet meer.” En daar ligt het. Want AI is niet het probleem. AI is de tool. Het probleem is dat we zijn vergeten wat mensen willen: liefde. Moeite. Iets wat voelt alsof iemand er écht voor heeft gekozen.
Kuijper, reclamegoeroe met ziel, zegt het hardop: “Mensen hebben een bloedhekel aan alles wat niet echt is.” En hij heeft gelijk. Je vrouw kijkt geen poezenfilmpjes meer, want ze weet niet meer of de kat echt is. En dat is het punt: we hebben genoeg perfectie. We hebben genoeg snelheid. Wat we missen? De trilling in de stem. De fout in het script. De moeite.
AI is nu overal. Bij Particle6 doen ze alles met AI — van budgetten tot belichting. Ze maken AI-agents aan die weer andere AI-agents aansturen. Het is sciencefiction, maar dan in een Londense achterkamer. En toch: Van der Velden zegt dat acteurs een mooie toekomst hebben. “We geven Tilly emotie,” zegt ze. “En dat doe ik als acteur.” Dus ja, AI is geen vervanging. Het is een medium. Net als animatie. Net als film.
Maar dan komt de vraag: maakt het nog uit of het echt is? En het antwoord is: ja. Want als alles perfect is, dan is niets meer bijzonder. Als iedereen een eigen Tilly kan maken, dan is er niemand meer om voor te klappen. En dan verdwijnt precies wat media nodig hebben: de schok. De verbinding. De ademhaling die één wordt met het publiek.
Roddenhof bouwt aan een walled garden. Kuijper roept om open hart. En tussen hen in? De toekomst. Een toekomst waarin je moet kiezen: of je spaart in, of je investeert. Of je alles laat doen door een algoritme, of je nog gelooft in de kracht van een fout. In de moeite. In de liefde.
Dus nee, AI is geen vijand. Maar ook geen redder. Het is een sleutel. En de deur? Die gaat alleen open voor wie nog durft te voelen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘