Renze Klamer zit weer achter het bureau. Vaste plek, vaste glimlach. Maar Albert Verlinde? Die zit aan tafel, maar kijkt alsof hij per ongeluk in verkeerde studio is gelopen. Weer eens. Want terwijl de camera draait, laat hij weten: het is “ongezellig”. Alsof hij iemand moet vertellen dat het feestje nergens over gaat.
Je denkt: wacht, ben jij niet zelf nog elke week te gast? Ga je dan niet een beetje positief doen? Nee, bij Albert niet. Hij zegt wat hij denkt. En wat hij denkt, is: Renze heeft “geen eigen smoel”. Dat is hard. Alsof je iemand uitnodigt voor eten en dan zegt: “Leuk dat je er bent, maar je gezicht ken ik al te goed.”
Het is niet de eerste keer dat Albert dit zegt. Ook al eerder bij Vandaag Inside. Nu weer in Weekend. Alsof hij een scriptje volgt dat niemand hem heeft gegeven. Alsof hij denkt: als ik het vaak genoeg zeg, verandert het misschien. Of misschien hoopt hij gewoon dat Renze het hoort en iets doet. Maar wat moet Renze doen? Een ander gezicht kopen?
De gekke situatie is: Albert blijft komen. Elke week weer. Alsof je elke zondag bij je buurman koffie drinkt, terwijl je tegen iedereen zegt: “Die man heeft nul charme.” Waarom blijf je dan? Omdat je geen keuze hebt? Of juist omdat je wél keus hebt – en die gebruik je om te klagen?
Media zijn soms net een familiebijeenkomst waar iedereen doet alsof het goed gaat, terwijl iedereen weet dat er iets mis is. Maar Albert? Die roept het gewoon hardop. “Geen eigen smoel.” “Ongezellig.” Alsof hij de enige is die de koffie heeft geproefd en zegt: “Ja, die is koud.”
En wij kijken. We kijken naar Renze, die glimlacht. Naar Albert, die kritisch kijkt. En we denken: is dit nu televisie? Of een lange, stille ruzie over wie er het meeste zegt zonder iets te zeggen?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘