Hij staat morgen niet in de rechtszaal. Dat zegt al genoeg. Ali B volgt de uitspraak over zijn misbruikzaak vanaf afstand. Geen gezicht, geen stem, geen reactie in eigen persoon. Toch is er nieuws over waar hij wél is. Iemand zag hem bij een voetbalveld. Gewoon, zo nu en dan. Alsof het om een bak fietsen gaat, niet om een landelijk gejacht figuur.
Waarom zou je juist nu opvallen? De dag voor een vonnis. Alsof je zegt: “Ik ben er nog.” Maar dan bedoel je: “Maar niet waar jullie denken.” Is het bewust? Of gewoon een slechte timing? Die voetbalvelden zijn niet beveiligd. Geen camera’s, zeker niet op de plekken waar de kids spelen. Geen microfoons. Wel veel ogen.
Hij kiest voor het openbaar, maar blijft ongrijpbaar. Net als zijn zaak. Geen rechter, geen jury, geen publiek weet precies waar hij staat. In Nederland? In Marokko? In de schaduw? De volgende stap is niet van hem. Die ligt in een kamer in Den Haag. Maar het beeld van dat voetbalveld blijft hangen. Alsof hij wil testen hoe ver hij kan gaan.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘