Ik zat gisteren nog te denken: waarom zie ik Angela de Jong niet meer in het journaal? Dacht: misschien is ze op vakantie. Of heeft ze besloten om eindelijk eens een hobby te beginnen die niet met schrijven te maken heeft. Bijvoorbeeld: borduren. Of schaatsen. Maar nee. Het was een val. Een echte. Van de trap. Vijftien treden. Dat is geen struikelen, dat is een afdaling.
En dan nog midden in de nacht. Dus niet eens met publiek. Geen toeschouwers, geen applaus. Alleen jij, de trap, en de harde vloer die zegt: “Welkom beneden.” Vijftien treden is niet niks. Dat is bijna een seizoen van een Netflix-serie in trappenformaat. Als ik vijftien treden naar beneden val, dan kom ik ook niet meer uit bed. Maar Angela? Die is bont en blauw, maar nog steeds scherp. Dat zeg ik je.
Ze miste gisteren de camera. RTL wilde haar spreken voor een repore over iets wat afneemt. Wat precies? Geen idee. Misschien het vertrouwen in nieuws. Of het aantal kijkers bij een middagpraatprogramma. Maar goed, nu is het dus: eerst de trap, dan de rest. En terecht. Want als je vijftien treden naar beneden tuimelt, dan heb je even geen zin in mediadrama’s over dalende kijkcijfers. Dan wil je alleen een warme thee en een zachte bank.
Ik hoop dat ze snel beter wordt. Want laten we eerlijk zijn: zonder haar commentaar voelt het nieuws een beetje alsof je zonder zout eet. Niet onmogelijk, maar wel saai. En dat wil niemand. Zelfs de trap niet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘