Gisteren was het weer zo ver. RTL Boulevard, het programma dat zichzelf serieus neemt alsof het een staatslied is, begon met Wilfred Genee. Hij stond daar, fris als een appel, en opende de show. Alsof er niks aan de hand was. Alsof de afgelopen week geen storm was geweest.
Want ja, je weet het al: er werd gefluisterd. Er was iets met een ander. Een vermeend overspel. En Wilfred, die nu net een show presenteert over liefde, over paren, over blijven trouw… nou, dat maakt het een tikkie gevoelig.
Maar wat gebeurde er op het scherm? Niets. Geen woord. Geen knipoog. Geen “en dan nu iets heel anders”. Niks. Alsof het nooit gebeurd was. Alsof de redactie had besloten: we praten er niet over, dan bestaat het niet.
En Wilfred? Die glimlachte. Vrolijk zelfs. Alsof hij net een kop thee had gekregen in plaats van een vuurdoop. Alsof hij dacht: als ik maar niks zeg, vergeet iedereen het vanzelf.
Maar wij niet. Wij zitten hier, met onze afstandsbediening en onze gezonde portie scepsis. En wij vragen ons af: waarom juist hij? Waarom nu? En waarom wordt er niks gezegd?
Misschien is dat juist het nieuwe mediagebruik: doen alsof er niks aan de hand is, terwijl iedereen weet dat er wél iets is. Alsof je tijdens een brand roept: “Nee hoor, alles onder controle,” terwijl de rook je ogen prikt.
Wilfred presenteert liefde. Mooi. Maar liefde is ook kwetsbaar. Liefde is ook fouten maken. En liefde is niet altijd netjes verpakt in een glanzend interview.
Maar goed, de show gaat door. De kijkcijfers ook. En de mensen blijven kijken. Niet voor de liefde. Maar voor het moment dat iemand eindelijk zegt: “Ja, ik heb fout gezeten.”
Tot die tijd: niks.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘