Het ene moment staan ze naast elkaar in het koor, het volgende wordt één van hen uit het raam gezet. Zo voelt het als je KRO-NCRV bent en je begint met “schoon schip maken”. Joris Linssen? Weg. Anita Witzier? Ook weg. En Yvon Jaspers? Die mag gewoon doorfladderen in de reclame.
Er is een zin in dat krantenartikel die alles zegt: *“Zij mag van ons in die reclame.”* Alsof iemand achter de schermen zegt: “Anita was fijn, maar Yvon? Die verkoopt.” En plots is het geen carrière-einde, maar een auditie voor wie nog rendabel is.
Anita Witzier, jarenlang het gezicht van *Ook dat nog*, verdwijnt zonder afscheid, zonder dankwoord, zonder groet. Geen ceremonie, geen slotinterview. Gewoon: uit. Terwijl Yvon Jaspers gewoon blijft stralen in de commercials, alsof ze een nationaal goed is geworden.
Is het oneerlijk? Misschien. Is het slim? Zeker. Want Yvon heeft iets wat niet te leren is: vertrouwen. Ze kijkt je aan alsof ze je oma is, ook al is ze dat niet. En in tijden van wantrouwen is dat precies wat een zender nodig heeft – iemand die kalm blijft, glimlacht, en nooit te veel zegt.
KRO-NCRV maakt schoon schip, ja. Maar alleen waar het niet zichtbaar is. Want in de spotlights – daar blijft Yvon. Niet omdat ze jonger is, of moderner. Maar omdat ze nog verkoopt. En in deze tijd? Dat is het hoogste goed.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘