Joris Linssen. Lange tijd een van de bekendste stemmen op de Nederlandse radio. Vriendelijk, altijd een tikkeltje weemoedig, met een stem die past bij een zondagochtend met koffie. En nu? Nu ligt hij eruit. Bij KRO-NCRV. Zijn programma *Hello Goodbye* verdwijnt. En meteen daarna ook hij.
Geen opvolgcontract. Geen emotionele afscheidsspecial. Geen terugblik met tranen in de ogen. Alleen een droge mededeling: het programma stopt. En dus ook hij. “Freelance!” roept de omroep, alsof het een bevrijding is. Alsof het niet gewoon bezuinigen is. Weer een naam eraf. Weer een stem die verdwijnt.
Na Yvon Jaspers is Linssen de volgende. En laat één ding duidelijk zijn: dit is geen carrièrekeuze. Dit is een schrapping. En het voelt als een slap in het gezicht van alles wat rust, kwaliteit en consistentie betekent in de publieke omroep.
Maar hier ligt het: het is niet over hem. Het is over geld. Over schermkrimp. Over een publieke zender die steeds vaker kiest voor lichtgewicht formats, in plaats van zware jongens met een eigen geluid. En Joris Linssen, met zijn zachte manier van praten en zijn liefde voor het verhaal, past daar gewoon niet meer in.
Hij verdwijnt van de buis. Maar zijn stem blijft hangen. Bij wie nog weet hoe radio vroeger klonk. Vóór de klik. Vóór de rage. Vóór het lawaai.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘