Je weet hoe het is: je staat in de Albert Heijn bij het slagerijpasje, de boodschappenkar halfvol, en dan kruis je iemand. Iemand bekend. Iemand die jou kent. En dan? Doe je alsof je een potje mayonaise bestudeert? Of zeg je gewoon: hoi?
Chantal Janzen koos blijkbaar voor een derde optie: kijken in de kar van Jan Uriot. Niet groeten, niet zwaaien. Nee, direct de inhoud scannen. ‘Kijkt wel in karretje’, zegt hij zelf. Alsof ze een undercoveragent was op zoek naar bewijs. Brood? Check. Melk? Check. Schuldgevoel? Waarschijnlijk ook.
Jan Uriot voelt zich genegeerd. En terecht? Misschien. Maar stel je voor: jij bent Privé-sterjournalist, schrijft over anderen, en dan word jij zelf genegeerd in de groenteverdieping. Poëtisch, eigenlijk.
Toch zeg ik het maar even: als je in dezelfde AH rondloopt, is het geen complot. Het is gewoon Amsterdam. Iedereen kent iedereen, maar doet alsof niet. Behalve Chantal. Zij kijkt. En rapporteert blijkbaar stiekem.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘