Soms zit ik hier, thee in de hand, en denk: wat als oma ineens een trap nummer uitbrengt? Niet ‘Oma doet mee aan de dans’, nee. Iets met een titel die je snel overleest als je kinderen in de kamer zijn.
Corry Konings, 74, stem uit vroeger tijden, volks, vertrouwd als een warme deken. Dan plots: *Haren Narken Nooit Meer Werken*. Met de ‘a’ en de ‘o’ duidelijk gesproken. Geen sterretjes in het lied, alleen in de koppen. Alsof je tante ineens een tattoo haalt met ‘YOLO’ in bloedrood.
Waarom? Dat is de vraag die iedereen stelt, behalve haar buurman waarschijnlijk. Die wist het al. “Ze zingt het elke vrijdag na de borrel,” zei hij misschien. Maar serieus: waarom nu dit? Is het een midlifecrisis, maar dan met gitaar? Of gewoon: ik leef nog, hoor ik?
Media schreeuwen ‘pikant!’, alsof het een exotische saus. Maar het is gewoon een nummer. Luid. Raar. En misschien precies daarom goed. Niet alles hoeft zacht te zijn. Soms moet je juist schreeuwen als je 74 bent. Dan heb je er recht op.
Ik denk: Corry wilde gewoon lachen. En misschien een keer niet de brave mevrouw zijn die altijd knikt. Eén keer: nee, ik werk niet meer. Haren narken ook niet. En de rest van de wereld? Die kan wachten met oordelen.
Het is geen kunst. Het is geen poëzie. Het is gewoon Corry. Eindelijk zonder filter. En weet je wat? Fijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘