Ik zat gisteren te lunchen met een vriendin. Broodje kaas, kop thee. Heel simpel. Maar we keken allebei naar de bon. ‘Zeven euro vijftig voor een broodje kaas?’ zei ze. ‘Dan huil ik straks echt.’ En ik dacht: dat zou Corry Konings ook zeggen.
Corry Konings, ja. Die vrouw die sinds 1970 zingt dat huilen te laat is, is nu 74. En ze huilt niet. Maar ze zucht wel. Hard. Want alles is duurder. En volgens haar? Dat komt door de euro. Niet door de oorlog, niet door de olie, niet door de chips in je telefoon. Nee. De euro.
Ik snap het een beetje. De gulden was een fijne munt. Rond. Vast. Je wist waar je aan toe was. Een fles cola kostte een gulden. Nu kost een blikje water twee euro vijftig. En dan kijk je om je heen: benzine, brood, je abo op Videoland. Alles omhoog. Zelfs je schuld.
Maar Corry zegt: ‘Ik ben geen miljonair.’ En daar geloof ik haar. Niet iedere BN’er woont in een villa in de Gooi. Sommigen wonen nog in een flat in Utrecht. Of hebben een oude Opel. En die Opel rijdt nu op euro’s. Dus alles prikt.
Toch vraag ik me af: is het echt de euro? Of is het gewoon het leven? Want als je 74 bent, en je kijkt terug, dan zie je dat alles verandert. De muziek. De mode. De prijzen. En jij moet gewoon door. Zonder Bentley. Zonder villa. Zonder gulden.
Maar goed, ik hoor Corry zeggen: ‘Laat maar. Huilen is voor jou te laat.’ En dan lacht ze. Want wat moet je anders? De thee is duur, de kaas ook. Maar de grap blijft.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘