SBS 6 zit met een dilemma. Niet van het soort: “Moeten we nog een keer frietjes bestellen?” Nee, dit is serieus. De Bondgenoten zijn genomineerd voor de Gouden Televizier-Ring. Mooi. Maar dan denkt iemand blijkbaar: “Hé, laten we VI maar eens wegdrukken zodat we extra tijd kunnen geven aan het programma dat het goed doet.” Alsof televisie een taart is en tijd een plak.
Tina Nijkamp, redacteur van De Bondgenoten, vindt het logisch. Logisch? In haar wereld misschien. Maar bij Talpa denken ze: nee, hoor. VI blijft gewoon doorgaan. Alsof er niks aan de hand is. Alsof je op een feestje niet even extra aandacht geeft aan degene die een prijs heeft gewonnen.
Maar goed, stel je voor: je wint iets, je bent trots, je familie kijkt mee, en dan? Geen extra minuut. Geen extra glimlach van de zender. Niks. Terwijl VI gewoon doorgaat met zijn dagelijkse geklets. Alsof de wereld niet even stil hoeft te staan voor een mooi moment.
De Bondgenoten doen het goed. Ze zijn serieus, relevant, en blijkbaar goed genoeg om genomineerd te worden. En toch krijgen ze geen extra podium. Terwijl andere programma’s vaak een flinke push krijgen als ze in de schijnwerpers staan. Maar hier? Niks. Geen extra seconde. Alsof het gewoon weer een gewone dag is.
Misschien denken ze: “Laat maar gewoon doorgaan.” Maar soms moet je juist iets bijzonders doen als er iets bijzonders gebeurt. Anders voelt het alsof je applaus krijgt met handschoenen aan. Hoorbaar, maar niet echt gemeend.
Ik zeg niet dat VI weg moet. Maar een extra minuut voor de genomineerden? Dat had net gekund. Zonder drama. Zonder grote omroep. Gewoon: “Kijk, dit is iemand die het goed doet.” In plaats van: “Nee, we doen niks, blijf maar gewoon zitten.”
Maar goed, zo gaat dat in de media. Mooi werk maken, en dan hopen op erkenning. Maar erkenning die niet eens in extra zendtijd kan worden omgezet. Alsof het niet telt. Terwijl het juist wél telt. Voor de makers. Voor de kijkers. Voor de sfeer.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘