Ik zat gisteren te lunchen met een vriendin. Zij at een salade, ik een boterham met pindakaas. Gewoon, normaal spul. Toen zei ze: ‘Heb jij al gehoord dat Douwe Bob nu elke dag tonijn uit blik eet?’ Alsof het een religieus voorschrift is. Alsof hij de profeet van de makreel is.
Volgens Douwe Bob hoef je het niet eens lekker te vinden. Je moet het gewoon doen. Geen snoep, geen chips, geen gebakken kroket – nee, gewoon: blikje tonijn. Openmaken, lepeltje erin, klaar. Alsof je een pil slikt, maar dan met visgeur.
Ik vraag me af of hij ook een jingle heeft gemaakt. ‘Tonijn, tonijn, lekker en gezond, ook al smaakt het naar zee en verdriet.’ Misschien is het wel logisch. Hij zingt over liefde, verlies en treinen. Dan is een blik tonijn als ontbijt eigenlijk het meest oprechte wat hij kan doen.
Maar ik blijf hopen dat hij straks niet een livestream begint waarin hij elke ochtend om zes uur een blik opentrekt, terwijl een koorknaap ‘Amazing Grace’ zingt op de achtergrond.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘