Weer een keer op de bank, thee in de hand, en dan zo’n bericht. Gordon klaagt over vroeg opstaan, en Victor Vlam schudt zijn hoofd alsof hij een kind betrapt op snoepen voor het slapengaan. Alsof vroeg opstaan nog een excuus is in dit land. Alsof we niet allemaal om halfzes al staan te drukken voor de bus, of om vijf uur al staan te zwoegen op de bouw. Maar Gordon? Die doet alsof hij een martelaar is geworden van de ochtendradio.
Victor zegt het keihard: ‘Groot mentaliteitsprobleem.’ En hoor, ik zeg niet dat Victor altijd gelijk heeft. Maar hier? Hier heeft hij een punt. Je kiest voor een ochtendshow, dan weet je wat je krijgt. Dan zet je je wekker. Dan drink je je koffie. Dan zeg je goedemorgen tegen mensen die ook niet wild enthousiast zijn over het leven om zeven uur. Maar blijkbaar is het voor Gordon te zwaar. Alsof het een straf is. Alsof hij in het leger zit.
En nu zegt hij dus al dat het geen tweede seizoen wordt. Alsof hij het zelf al weet. Alsof hij het al opgeeft. Alsof hij denkt: ‘Laat maar, ik ben te moe voor dit volk.’ Maar wie denkt hij dat hij is? De rest van Nederland is ook moe. Maar wij klagen niet op radio. Wij zeggen niets. Wij doen het gewoon. Zelfs als we om vijf uur al op moeten voor de vroegdienst.
Misschien is het makkelijker om te klagen dan om door te gaan. Maar Victor heeft gelijk: het is geen vermoeidheid. Het is een instelling. En dat is wat hij bedoelt met mentaliteitsprobleem. Niet dat Gordon moe is. Maar dat hij denkt dat hij daar speciale rechten uit kan halen.
Ik zeg niet dat iedereen vroeg op moet staan. Maar als je dat kiest, dan doe je het. Of je stopt. Maar dan zonder drama. Zonder zielige verhalen over slaptekort. Want de rest van Nederland luistert, en denkt: ‘Waarom zou ik jou nou nog serieus nemen?’
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘