Eindelijk. Iemand durft het te zeggen: “Afwachten.” Alsof we een soap volgen over een soap.
Want wat gebeurde er gisteravond? GTST, het sinds 1990 ononderbroken kloppende hart van RTL 4, werd voor het eerst verslagen in de kijkdichtheid. Niet door een bloedserieuze documentaire. Niet door een historische sportwedstrijd. Nee, door een quiz van de TROS. Een quiz. Met oude mensen die “Céline” zeggen alsof het een nationaal gevoelig onderwerp is.
Tina Nijkamp noemt het ‘historisch’. En terecht. Maar laten we duidelijk zijn: dit is niet alleen een kijkcijferkelder. Dit is een culturele aardbeving. GTST is geen serie, het is een generatie-ritueel. Voor sommigen is het het enige moment van de dag waarop oma en kleinzoon hetzelfde zien.
Maar nu? Nu bungelt het voortbestaan aan een zijden draadje. En ik zeg: goed zo.
Want misschien is het tijd dat we stoppen met doen alsof een verhaal van 33 jaar oud nog fris is. Misschien is het tijd voor een reboot. Een reset. Een serie die écht meekijkt met de tijd – niet alleen in dode kinderen en adoptiemysteriën, maar in taal, in diversiteit, in tempo.
Maar dan wel zonder nostalgie als dekmantel voor traagheid.
Dus ja, laten we afwachten. Maar niet met de handen in de schoot. Laten we vragen: wie is GTST nu eigenlijk nog? Voor wie? En vooral: waarom?
Want een soap die niet meer klopt, is geen klassieker. Dan is het alleen maar stilte met een soundtrack.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘