Ik zat gisteren thee te drinken, afstandsbediening in de hand, en dacht: wat maakt nou een échte talkshowhost? Is het de glimlach? De vragen? Of gewoon het vermogen om niet in slaap te vallen tijdens een gesprek over tuinieren?
Hélène Hendriks, SBS 6-vaste, heeft haar mening erover duidelijk gemaakt. En nee, het ging niet over haar eigen programma. Ze noemde namen. Eva Jinek. Jeroen Pauw. Allemaal goed, zegt ze. Maar dan komt de zin: “Maar Wilfred Genee is beter.”
Alsof iemand midden in een feestje opeens serieus wordt. Je hoort het bijna: *ploink*.
Niet dat ik het haar kwalijk neem. Wilfred heeft iets. Hij zit daar, rustig, alsof hij nooit haast heeft. Alsof hij weet dat het gesprek wél spannend wordt, ook al gaat het over een boek over schapen. Terwijl anderen rennen, loopt hij. En dat is precies waarom mensen hem serieus nemen. Geen gekke vragen, geen overdreven gezichten. Gewoon: luisteren. Wat een verrassing, hè? In een wereld waarin iedereen schreeuwt, is de man die zacht praat ineens de meest luide.
Maar Eva Jinek? Zij is anders. Zij komt aan als een vriendin die alles weet. Soms té veel. Alsof ze net een Wikipedia-pagina heeft uitgeleerd en denkt: “Laten we dit eruit gooien.” Toch doet ze het goed. Ze is scherp. Ze is vrouwelijk. Ze is er. Maar volgens Hélène niet op het niveau van Wilfred. En ik denk: misschien heeft ze wel gelijk. Of misschien houdt Hélène gewoon van rust.
Want laten we eerlijk zijn: wij kijken niet voor de vragen. Wij kijken voor het gevoel. En Wilfred voelt als een bank waar je al twintig jaar op zit. Zonder nieuwe kussens, maar wel warm.
Intussen blijft de discussie: wie is de beste? Sam Hagens zegt Jeroen Pauw. Hélène zegt Wilfred. En ik zeg: geef mij iemand die niet doet alsof alles spannend is. Want echt spannend is pas als je merkt dat je thee koud is en de afstandsbediening onder de bank ligt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘