Weet je wat ik nooit snap? Mensen die zeggen: “Ik kijk nooit tv, hoor.” Alsof dat iets is om trots op te zijn. Alsof je dan opeens beter bent dan de rest. Alsof jij met je boeken en je thee en je muziek van vroeger boven de schreeuwerige zondagavondquiz zweeft. Maar wacht even. Wie zegt dat je moet kiezen?
Rob Kamphues zegt het wel. Die kiest. En hij kiest: geen Eva Jinek. Geen Hélène Hendriks. Niks. Zijn afstandsbediening weigert dienst zodra hun gezicht op het scherm verschijnt. “Herkauwen”, zegt hij. Alsof het kauwgum is dat al een uur in je mond zit. Zachtjes kauwen, kauwen, kauwen. Maar niks nieuws meer.
Ik snap hem wel, hoor. Soms is het gewoon veel van hetzelfde. De ene keer praat iemand over burn-out, de andere keer over relaties, en dan weer over burn-out in een relatie. En altijd met die muziek op de achtergrond, alsof je in een therapeutische serie terecht bent gekomen. Maar moet je dan alles weigeren? Moet je dan helemaal niets meer kijken?
Eva Jinek trekt kijkers. Hélène Hendriks ook. Niet omdat ze iets nieuws uitvinden, maar omdat mensen zich herkennen. Omdat ze denken: “Zie je nou, ik ben niet de enige.” En ja, het is herhaling. Maar is het leven dat niet ook? We doen dingen vaker. We praten over hetzelfde. We huilen om dezelfde dingen. Alleen dan in kleur en met een vaste tijdslot.
Kamphues wil fris. Wil nieuw. Wil misschien een talkshow waarin iemand vertelt over het leven op Mars. Maar misschien is het juist de kracht van deze programma’s dat ze niet op Mars zijn. Dat ze hier zijn. Bij ons. Op de bank. Met een kop koffie en een beetje verdriet.
Ik zeg niet dat alles goed is. Ik zeg alleen: wees niet boos op de herhaling. Wees blij dat er iemand is die luistert. Zelfs al is het voor de vijfde keer.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘