Je kent dat gevoel. Je zit lekker op de bank, kop thee, afstandsbediening in de hand. Dan schiet Humberto Tan weer eens je scherm binnen – niet met een nieuwe show, nee, met een felle uitspraak over Ed Sheeran of het klimaat. Alsof hij roept: “Hé, ik besta nog!”
Maar volgens Victor Vlam is het geen toeval. Tan, ooit de glimlachende gezicht van RTL Tonight, zou zich langzaam maar zeker aan het radicaliseren zijn. Niet uit overtuiging, zegt Vlam, maar uit wanhoop. Geen kijkcijfers meer? Geen vaste plek op tv? Dan maar luidkeels meedraaien met het actuele debat. Harder, scherper, schriller. Alsof je bij de buren inbreekt omdat je zelf geen huis meer hebt.
Het is ook wel menselijk. Je hebt jarenlang iedereen gekieteld met je charme, en nu? Niemand wil meer kijken. Dan ga je schreeuwen. “Kijk me! Kijk me!” Net als een kind dat niet meer op de foto wil wachten.
Maar hier zit ik dan, met mijn thee, en ik denk: arme Humberto. Of misschien: arme wij. Want we hebben hem zelf gemaakt. Eerst de glans, dan de val. En nu moet hij zichzelf opblazen tot politiek woordvoerder om nog gehoord te worden. Terwijl hij gewoon een presentator was. Een fijne, trouwens. Met een lach die paste bij zomeravonden en lichte entertainment.
Maar nee. Nu moet hij radicaal worden. Alsof hij denkt: als ik niet meer kan lachen, dan schreeuw ik maar. En wij? Wij kijken niet. We scrollen verder. Naar de volgende. Die straks ook wordt weggeklikt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘