Een jaar geleden stond hij bovenaan. Nu zit hij thuis met de afstandsbediening in zijn hand en een kop thee die langzaam koud wordt. Humberto Tan. Ja, die. Die van vroeger. Die van alles eigenlijk. Toen nog de koning van de late avond, nu koning van niks. Of nou ja, van niks op tv.
Ik zeg niet dat hij klaagt. Maar wel: hij is woest. Op de verkeerde man, zegt de bron. Alsof je boos bent op de buurman omdat je fiets is gestolen, terwijl je zelf vergeten was hem op slot te doen. Zo voelt het een beetje.
Een jaar geleden: kijkcijfers om jaloers van te worden. Tina Nijkamp, de vrouw met de cijfers in haar hoofd, juichte. Alsof iemand een doelpunt scoorde bij voetbal. Nu? Stilte. Geen publiek. Geen camera’s. Geen late-night spotlights. Alleen de stilte van een lege huiskamer.
RTL 4 heeft de stekker eruit getrokken. Geen ‘RTL Tonight’ meer. En dus geen Humberto. Alsof je een koffiezetapparaat hebt dat alleen koffie maakt als het zin heeft. Nu heeft het geen zin meer. Dus: geen koffie.
Maar hij zit niet stil. Nee, hij is woest. En woest is goed. Want als je woest bent, ben je nog niet dood. En als je nog niet dood bent, kun je terugkomen. Misschien niet op RTL 4. Misschien niet met een stropdas en een achtergrond met lichtjes. Maar wel met iets. Iets kleins. Iets echts. Iets dat kriebelt.
Want de media zijn als een kop thee. Eerst heet, dan lauw, dan weg. Maar als je blijft zitten, zet je een nieuwe kop. En wie weet wat er dan gebeurt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘