Eén reden, zegt Johan Derksen. Meer heeft-ie niet nodig. Geen lange uitleg, geen diplomatieke boodschap via de redactie. Gewoon: één reden. En die houdt-ie voor zich. Alsof het een geheime code is tussen hem en zijn geweten.
Ik snap het wel, hoor. Soms zit je aan tafel en denk je: hier hoor ik niet. Niet omdat het eten slecht is, of de stoel kraakt. Nee, het is de sfeer. Die onzichtbare muur van ‘wij zijn anders’. En nu zit Hélène Hendriks daar, in haar De Oranjezomer, met haar vragen en haar glimlach. En Johan zit er niet bij. Niet wil.
Terwijl zij wél komt bij Vandaag Inside. Regelmatig. Dan schuift ze aan, lacht, stelt vragen over voetbal, over liefde, over wat dan ook. En de mannen – Derksen, Van der Gouw, de rest – knikken, lachen, doen mee. Totdat zij met haar eigen show komt. Dan is de magie weg. Dan is het: nee dankjewel.
Wat is er gebeurd? Is er een woordenwisseling geweest achter de schermen? Een misverstand over een microfoonstandaard? Of is het gewoon: ik werk met jou, maar ik word niet je gast?
Het is eigenlijk best grappig. Ze doen allemaal net alsof het normaal is. Alsof het niets zegt. Maar het zegt wél wat. Het zegt: er is een grens. En die ligt precies op de drempel van haar studio.
Ik zet de tv aan. Zij lacht. Hij zit er niet bij. En ik denk: misschien is dat ook wel de bedoeling. Misschien wil hij gewoon niet in haar schaduw zitten. Of misschien vindt hij haar vragen te makkelijk. Of juist te moeilijk.
Maar hij zegt: één reden. En ik geloof hem. Want soms is één reden genoeg. Zeker als je Johan Derksen heet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘