Er zat een schilderij van een vrouw in een windsel tussen de koffiezetapparaten en de kabels van de studio. Alsof iemand had besloten: laten we hier ook nog eens kunst neerzetten. Ans Markus, die die schilderijen maakt, was in elk geval duidelijk. “Een paar minuten!” riep ze, alsof iemand haar zojuist had afgesnauwd over de prijs van de thee.
Het ging over Johan Derksen. Weer eens. Die blijft binnen, zegt men. Blijft zitten waar hij altijd zit: in zijn stoel bij Vandaag Inside. Alsof hij een plant is. Een plant met een krant. En nu wilde Hélène Hendriks hem ergens anders zien. In haar talkshow. Maar nee. Johan? Nee. Geen kans.
En dat vindt Ans flauw. Niet gemeen, niet onbeschoft, maar flauw. Alsof je een trui draagt met een scheur in de elleboog en dat gewoon laat zitten. “Waarom niet?” lijkt ze te denken. “Je kunt toch gewoon komen? Zeggen: hoi, ik ben Johan, ik zeg niks, ik kijk wel.” Maar nee. Hij komt niet. Niet voor Hélène. Niet voor Ans. Niet voor de vrouw met de windsels.
Ik snap het wel een beetje, Johan. Je hebt je plek. Je hoekje. Je vaste plek achter de tafel, waar niemand je vraagt hoe het met je rug gaat. Maar soms is de wereld juist leuk als je eruit stapt. Zelfs als het maar voor een paar minuten is. Zelfs als je niks zegt. Je kunt gewoon zitten. Met je jas aan. Iedereen snapt het wel.
Maar nee. Blijkbaar is dat te veel gevraagd. En dus blijft Ans met haar teleurstering zitten. En haar schilderij. En de koffie. En de vraag: waarom is het zo moeilijk om gewoon een keer ergens anders te zitten?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘