“Waarom kijken we eigenlijk nog?” vroeg een student me gisteren. Niet filosofisch bedoeld, maar puur gefrustreerd. Zijn moeder kijkt elke avond vier uur achter elkaar op Videoland, “alsof ze in een serie is opgenomen in plaats van ervan.” En hij heeft gelijk: we zijn niet meer de baas over wat we kijken. We worden geleid. Gestuurd. Gehypnotiseerd door een stroom van ‘misschien nog eentje’.
Ik telde laatst mee: gemiddeld 7,3 afleveringen van een RTL-drama in één zit. Niet omdat het zo spannend is. Niet omdat de acteurs briljeren. Maar omdat het gemakkelijk is. Omdat de spanning net genoeg wordt opgeklopt om je te houden, maar nooit genoeg om je écht te raken. Het is geen verhaal, het is een verslaving verpakt in een script.
En dan zijn er nog de anderen: de dromers. Die kijken naar Prime Video in de hoop dat hun eigen leven ooit zo ziet. Niet de acteurs, nee – maar de kansen. De glamour. De plots. Alsof je leven pas telt als het in drie bedrijven is opgedeeld met een twist in aflevering zes.
Maar we kijken niet meer. We verlangen. We zoeken bevestiging in personages die nooit bestonden. We hopen op een einde waarin iedereen gelukkig wordt, terwijl we weten dat dat in het echt nooit gebeurt.
Misschien is het tijd om niet te vragen wat we willen kijken – maar wat we willen voelen. En of een serie dat echt kan geven, of gewoon doet alsof.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘