‘Hij is wel over haar billen begonnen.’
Eén zin. Van Angela de Jong. En ineens ligt de hele mediakomkommers weer op tafel. Alsof we vergeten waren hoe smerig het allemaal was. Maar nee hoor, Wilfred Genee herinnert ons er netjes aan: Marco Borsato, de voormalige nationale held, zit dan wel niet in de gevangenis, maar app’te wél over billen. Van een vrouw. Niet eens van zijn vrouw. En toch? Geen celstraf. Geen veroordeling. Alleen maar een beetje schuldgevoel in een talkshow.
Terwijl Thijs Römer echt in de bak zat voor berichten aan minderjarigen, kreeg Borsato een podium. Een comeback. Een podium waarop hij zijn verdriet kon uitspreken, zijn tranen kon laten vallen, en het land kon vragen: vergeef me. En we vergeven. Altijd. Zolang het maar pijn doet bij de juiste man.
Angela de Jong zegt wat veel mensen denken: waarom is dit nog steeds een gesprek? Omdat Marco Borsato niet gestopt is met bestaan. Omdat hij nog steeds op tv komt. Omdat hij nog steeds wordt gecast in grote formaten – en ja, ik zeg het maar even: geniaal gecast in die nieuwe RTL-drama-reeks, want drama is waar hij in zwemt.
Maar hier gaat het niet om entertainment. Het gaat om de dubbele moraal. Een man wordt gevierd om zijn kwetsbaarheid, terwijl andere mannen – of eerder: jonge meisjes – worden afgerekend op hun fouten. Römer zit in de cel. Borsato zit in de studio. Met een microfoon en een script. En een heleboel begrip.
Waarom? Omdat hij beroemd is? Omdat hij goed zingt? Omdat hij er verdrietig uitziet?
Laat me raden: we zijn weer aan het oefenen met vergeven. Maar vergeven is niet hetzelfde als vergeten. En vergeten is precies wat er gebeurt. Tot iemand als Angela de Jong haar mond opendoet. Dan schrikken we wakker. En denken we: oh ja. Die billen. Die appjes. Dat machtsmisbruik.
Maar morgen? Morgen is het weer een andere zangeres met een andere crisis. En Marco? Marco is gewoon weer terug. Op het podium. In het nieuws. In ons scherm.
En wij? Wij klappen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘