Je zag het aan de manier waarop ze lachte. Niet die geforceerde glimlach van iemand die denkt: “Zeg, waar lacht iedereen nou om?” Nee, Máxima lachte mee. Echt mee. Bij een staatsbanket. In het Duits. Of nou ja, tegen Duitsers. Want zij sprak gewoon Nederlands, maar hoorde de mop wel. En dat is nieuw.
Vroeger? Dan stond er altijd zo’n serieuze dame naast met een oortje in. Alsof de koningin een spion was in eigen land. “Wat zegt die man?” “Hij zegt dat het weer prachtig is.” “Zeg maar dat het hier altijd mooi is als er een Duitse president komt.” Zo ging dat.
Maar nu? Nu hoort ze het zelf. Een grap over regen. Een knipoog over koffie. En Máxima – zij lacht. Zonder tolk. Zonder aarzeling. Alsof ze gewoon meedoet bij de koffietafel van de buurvrouw. Alleen dan met uniformen en sieraden.
Wat betekent het? Dat ze Duits heeft geleerd? Of dat ze gewoon beter luistert? Misschien is het gewoon fijn om eindelijk te snappen waarom iedereen lacht. Ook op een banket. Zelfs als je kroon op je hoofd zit.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘