Je weet hoe dat gaat met interviews. Je zit daar, koffie in de hand, en dan komt de journalist met iets waar je niet op zit te wachten. Maar bij Theo Maassen gebeurt dat blijkbaar niet. Nee, bij hem wordt er beleefd geknikt, een beetje over het weer gepraat, en of hij nog steeds van curryworst houdt.
De VARA heeft hem gesproken. In hun clubblad. En dan denk je: o, mooi, eindelijk antwoorden. Maar nee. Geen vragen over wat er twee jaar geleden speelde. Toen Privé met verhalen kwam over geweld, stilte. Geen aanklacht, wel veel roddel. En nu? Gewoon verder, alsof er niks gebeurd is.
Ik snap het wel, hoor. Het is lastig. Je wilt niet doorzagen. Maar als je iemand interviewt die onder vuur lag, dan is het vreemd om er niet over te beginnen. Dan lijkt het alsof je bang bent. Of alsof je denkt: laat maar, het is al zo lang geleden. Maar voor de persoon die het heeft meegemaakt, is het nooit lang geleden.
En voor de kijker? Die zit thuis met de afstandsbediening in de hand en denkt: waarom zegt niemand wat iedereen denkt? Waarom wordt er zo zachtjes gedaan? Alsof het om een vergeten paraplu gaat, niet om geweld.
Andere artiesten krijgen de vragen wel. Soms te veel, soms te hard. Maar bij Maassen is het alsof er een onzichtbare knop is ingedrukt: ‘niet storen’. Alsof hij een soort mediavrijstelling heeft gekregen.
Ik zeg niet dat hij schuldig is. Ik zeg alleen: waarom praten we er niet over? Waarom doen we alsof het een normale promotie-interview is? Hij is cabaretier. Die zijn juist goed in lastige vragen.
Maar nee. In plaats daarvan: leuke anekdotes, een glimlach, en een kop thee. Alsof we allemaal doen alsof er niks aan de hand is. Terwijl er juist wel wat aan de hand is. Namelijk dat we er niet over praten.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
