Een week Harry Styles, een week Raye – en dan? Dan komt Lil Kleine gewoon weer boven drijven. Niet met een statement, niet met een drama, maar gewoon: hij was er weer. Met *F\*ck Kleine*, een titel die al klinkt als een middelvinger in slow motion, heroverde de Amsterdammer de nummer één-plek in de Album Top 100.
En toch voelt het dit keer anders. Geen feestlied, geen strandhit, geen “we gaan naar Ibiza”. Nee, dit is een album met nummers als *Lies*, *Niet Van Mij*, *Fysio*. Titels die wijzen op pijn, op twijfel, op fysieke én emotionele therapie. Het is alsof de man die jarenlang riep dat hij “niet normaal is” nu voor het eerst serieus wordt genomen – ook door zichzelf.
Raye mocht dan met haar *This Music May Contain Hope* de wereld binnenrennen als een zielige popdiva, in Nederland telt toch iets anders: straatgeluid, stoerheid, en een snelle flow die je herkent als je ooit een fiets hebt gestolen om op tijd thuis te zijn.
En dus: Lil Kleine wint. Voor de vijfde keer. Maar misschien wel voor het eerst echt. Want wie dacht dat dit weer een flits was, heeft de tracklist niet gehoord.
En wie dacht dat hij alleen voor de feestjes was, heeft *Fysio* (met Boef) nog niet op volume 10 gespeeld.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘