Wilfred Genee zit weer op de bank. Niet letterlijk, maar je snapt het. Man van een bepaalde leeftijd, wijnglas in de hand, blik op de afstandsbediening. En dan zegt-ie: “Thomas van Groningen zaagt aan mijn stoelpoten.” Alsof het een normale zin is. Alsof je tegen je buur zegt: “Jouw hondje keft aan mijn fietsbanden.”
Maar nee. Dit is mediawereld. Daar zaag je aan stoelpoten. Niet aan relatiehouders of carrièredromen, nee, aan stoelen. En niet met een kettingzaag, maar met charme, kijkcijfers en een frisse glimlach. Thomas van Groningen, jong, energiek, altijd een beetje te vrolijk voor dit beroep, is blijkbaar aan het doorzagen. En Wilfred? Die kijkt ernaar. Met een glimlach. “Dat deed ik op die leeftijd ook.” Alsof het een traditie is. Zoals Pasen, of een verkeerde knoop in je das.
Wilfred is geen boos mens. Hij is eerder het type dat zegt: “Laat ze maar.” Terwijl hij stiekem wel telt hoe vaak zijn naam nog in het nieuws komt. En of RTL nog belt. Niet voor sentiment, nee, voor continuïteit. Want Johan Derksen zegt nee tegen RTL, alsof het een kerstcadeautje is dat hij niet wil. Wilfred? Die laat de deur op een kier. Net breed genoeg voor een voet. Of een microfoon.
Maar goed, Thomas zaagt dus. En Wilfred zit erbij. En wij kijken mee. Vanaf de bank. Met een kop thee. Of iets sterkers. Want het is tenslotte geen toneel, dit is tv. En daar is alles wat harder. Behalve de waarheid. Die zit vaak op een krukje, met een sjaal om, en zegt niks.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘