Een plaatje van Marco Borsato. Dan weer een oude clip. Dan een zin als: “Dit was het begin van iets groots.” En dan: swipe voor meer. Alsof je door een tijdschrift bladert, maar dan op je telefoon. Negen keer. Elke dag een stukje Marco.
Wat is dit? Een herinnering? Een verhaal? Of een zachte aanloop naar iets wat niemand durft te zeggen?
Zijn platenmaatschappij zegt: “Het is gewoon terugblikken. Geen comeback. Geen plannen. Geen nieuws.” Maar waarom dan negen posts? Waarom nu? En waarom op Insram, alsof het toevallig is? Alsof iemand denkt: “Zal ik eens wat oude filmpjes van Marco posten? Gewoon, voor de lol?”
Bij RTL Boulevard snappen ze er niks van. En ik ook niet. Maar ik snap wel dat als je negen keer iets herhaalt, het niet meer toevallig is. Dan is het een boodschap. Dan is het een plan. Dan is het marketing. Of zelfs: propaganda.
Marco is er nog steeds. Zijn stem, zijn naam, zijn muziek. Maar de vraag is: wil Nederland hem nog terug? Of is dit gewoon een platenmaatschappij die hoopt dat we alles vergeten zijn? Dat we alleen nog denken aan de nummers, en niet aan de rest?
Ik zet de tv aan. Daar komt hij weer. Niet live. Niet zingend. Maar in stukjes. Op Insram. Zo zachtjes dat je het bijna niet hoort. Maar wel hard genoeg om te weten: hij is weer in beeld.
En of het nu toeval is of opzet, één ding is zeker: niemand noemt de echte reden.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘