Ik zat gisteren thee te drinken, terwijl mijn zoon voor de zoveelste keer ‘Let It Go’ op YouTube zette. En ineens dacht ik: waarom praat iedereen over Marco Borsato alsof hij net uit de gevangenis komt, terwijl hij vrijgesproken is? Alsof vrijgesproken automatisch ‘volledig onschuldig en helemaal oké’ betekent. Alsof je dan meteen weer mag optreden op Sinterklaasfeestjes voor kinderen.
Gordon zegt het overigens ook. Niet in een interview, nee, in een podcast. Steengoed heet dat ding. Daar zegt hij: ‘Er is wel degelijk wat gebeurd.’ Alsof hij een buurvrouw is die fluistert over de waslijn: ‘Hoorde je dat? Bij de Borsato’s was weer wat aan de hand.’
Maar goed, wat is dan precies gebeurd? Dat weet eigenlijk niemand echt. De rechter zegt: niet bewezen. Maar Gordon zegt: voelt niet goed. En het publiek zegt: ja, maar toch. En ik zit daar dan met mijn thee en denk: waarom is ‘niet bewezen’ ineens niet genoeg? Waarom moet iemand dan nog bewijzen dat hij netjes is geweest?
Ik snap het wel een beetje. Als je zoveel jaren in het licht staat, word je niet zomaar een gewone man met een gitaar. Je wordt een soort held. Of een schurk. En als je dan struikelt, dan wil iedereen weten: viel hij, of sprong hij? En als hij valt, wie heeft hem dan duwde?
Maar Marco Borsato is nu vrijgesproken. Geen straf. Geen veroordeling. Toch blijft het zitten. Bij mensen. Bij Gordon. Bij mij, een beetje. Niet omdat ik denk dat hij schuldig is, maar omdat het gevoel blijft hangen. En gevoel is nu eenmaal geen rechter. Gevoel is meer zoals mijn oma: ‘Ik voel het in mijn botten.’
Dus ja, hij is vrijgesproken. Maar vrij? Dat is iets anders. Vrij is als iedereen weer klapt als je zingt. Vrij is als je naam niet in één adem genoemd wordt met zorgen en stiltes. En dat is nu even niet zo. Gordon zegt het zacht, maar duidelijk: er is wat gebeurd. En soms is dat genoeg om nooit meer helemaal vrij te zijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘