Niet figuurlijk, nee. Letterlijk. Die man loopt al jaren te zeuren over zijn wervels, alsof hij een oude acteur uit een soapserie is die in elke pauze moet klagen over zijn heup. En nu? Nu ligt-ie weer eens in het ziekenhuis, met een ‘echt erg’-aandoening die hij natuurlijk niet wil noemen. Alsof het een staatsgeheim is. Alsof we niet allemaal weten dat-ie gewoon een beetje zeurderig is geworden sinds hij niet meer dagelijks op tv hoeft te verschijnen.
Maar wacht – hij deelt het wél in zijn nieuwsbrief. Grootse bekendmaking. ‘Ja, ik lig hier, in het ziekenhuis. Kijk mij nou. Echt erg.’ Alsof het een nieuwe aflevering van ‘De Wereld Draait Door’ is, maar dan met meer pijnstillers. Ik zeg niet dat hij niks mankeert, hoor. Maar dat hij het op deze manier serveert? Alsof het een exclusieve trailer voor een dramareeks op Videoland is? Geniaal gecast, trouwens – stel je voor: ‘Matthijs: De Pijn’. Een man, een ruggengraat, een nationaal trauma.
Hij is en blijft een aandachtszoeker met een gouden hart, zeggen velen. Maar kom op – als je echt ziek was, zou je dan zo cryptisch doen? Dan zeg je ‘ik heb een infectie’ of ‘ik ben uitgevallen’, niet ‘het is echt erg’. Dat is gewoon rookgordijn, met een vleugje zelfliefde erbij. Alsof hij denkt: als ik het mysterieus genoeg maak, komen ze allemaal huilen.
Maar ik hoor al: ‘Carla, wees eens een beetje menselijk.’ Doe ik. Maar ik ben ook realistisch. Die man heeft 25 jaar lang iedereen geïnterviewd alsof-ie God zelf was, en nu moet ik medelijden hebben omdat-ie een paar dagen niet kan bukken? Geef me een goed verhaal, of geef me rust.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘