Er zat een vrouw achter het stuur. Niet dronken, nee, doorgesnoven. En niet één keer, maar kennelijk vaker. Nicol Kremers, bekend gezicht, bekende naam, maar nu vooral bekend om de verkeerde redenen. En ik zeg niet: schande. Ik zeg: terecht.
Want waar haal je het lef vandaan? Echt, waar? Je kent jezelf. Je weet hoe je reageert op alcohol, op drugs. En toch stap je in de auto. Niet één keer, nee, meerdere keren. Alsof de regels voor anderen zijn. Alsof de straat jouw privé-parkeerplaats is. Alsof een rechter een grapjas is.
En nu? Nu krijgt ze in hoger beroep een taakstraf. Dubbel zo groot als de eerste keer. Alsof iemand zegt: “We geloven je niet meer op je woord, mevrouw. Doe nu maar wat.” En ja, mensen snappen er niks van. “Waar haalt ze het lef vandaan?” vragen ze. Maar ik denk: waar haalt ze de onachtzaamheid vandaan?
Het is niet dramatisch bedoeld. Het is gewoon stom. Niet cool. Niet rebels. Stom. En gevaarlijk. Voor zichzelf, voor anderen. Voor die ene fietser, die moeder met kind op de bakfiets, die oude man die net de stoep op loopt.
Maar goed, ze is niet in de gevangenis. Ze hoeft niet te breien in een cel. Nee, ze moet werken. Taakstraf. Strijk je huid, mevrouw. Maak schoon. Help ergens. Doe iets nuttigs. Want dat is nu de boodschap: je mag blijven vrij, maar je moet wel iets terugdoen.
En ja, mensen zijn boos. Omdat het weer eens gaat om iemand die denkt dat regels voor anderen zijn. Omdat het weer eens een bekend gezicht is. Omdat het weer eens over “maar ik wist niet dat ik zo dronken was” gaat. Alsof je dat niet voelt. Alsof je geen spiegel hebt.
Maar goed, de rechter heeft gesproken. Twee keer zo veel taakstraf. Dus Nicol, pak die dweil. Of die bezem. Of wat ze ook van je vragen. En denk erbij na. Want de weg is geen catwalk. En de auto is geen podium.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘