Weet je wat ik vandaag weer zag? Een discussie over of Olcay Gulsen nog wel mag praten in de media, nu ze een dure bruiloft heeft gehad. Alsof je pas serieus bent als je trouwt in een tentje met slippers aan.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: wacht, sinds wanneer is een feestje reden om iemand het zwijgen op te leggen? Olcay trouwt in Frankrijk, met een jurk die zoveel kost als mijn hele garderobe uit 2012, en ineens is ze ‘ongeloofwaardig’. Volgens Johan Derksen dan. Alsof geloofwaardigheid iets te maken heeft met hoeveel champagne er wordt geschonken.
Ik snap de ergernis wel, hoor. Al dat geld, die foto’s, dat goud. Het ziet er allemaal een beetje ‘kijk eens wat ik kan’. Maar moet je dan niet meer praten? Moet je dan verdwijnen achter een gordijn van schaamte? Dan zou de helft van Insram al weg moeten zijn.
En trouwens, Renze Klamer is geen heiligdom. Het is een talkshow. Geen kerk, geen rechtbank. Het is een plek waar mensen praten. Over liefde, over geld, over gekke keuzes. Dus waarom zou Olcay niet meer mogen komen? Omdat ze rijk is? Omdat ze showt wat ze heeft? Dan moet je ook andere gasten wegsturen. Die met de nieuwe auto, die met de verbouwing, die met de zonnebankglans.
Het gaat toch om wat je zegt, niet om waar je trouwt? Of heb ik iets gemist tussen de lijnen van de laatste aflevering?
Ik zeg: laat haar praten. Laat haar lachen. Laat haar zeggen waarom ze dat allemaal wilde. Want daar gaat het om. Niet om de jurk. Niet om het aantal gasten. Maar om de reden. En als die reden is: ik wilde écht iets moois, dan is dat ook een mens.
Dus nee, Olcay Gulsen heeft zichzelf niet weggepraat. Ze heeft zich juist ingepraat. In het gesprek, in de tijd, in de realiteit van hoe het nu eenmaal is.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘