Renze Klamer, zeg. Alsof ik die naam nog nooit had gehoord. Maar nee, ik moest er zelf ook even over nadenken. Was dat niet die man met de das en de rustige stem? Die altijd in de schaduw stond? Tot nu dan.
Want opeens is hij ‘erger dan Matthijs’. En ik dacht: wacht, Matthijs wie? Oh ja. Matthijs de Vries. Die ook wat had gedaan. Of niet gedaan. Of juist wel. Geen idee eigenlijk. Maar blijkbaar was het zo erg dat Renze nog erger was. En dat zegt Johan Derksen. Uitgerekend Johan. Die al jaren op tv schreeuwt alsof hij een voetbalwedstrijd commentaar geeft, maar dan over beroemdheden.
Hij zegt: “Mijn bron is zo goed.” Alsof dat genoeg is. Alsof we als publiek moeten zeggen: oh, oké, dan is het vast waar. Maar stel je voor: ik zeg ook tegen mijn buurman dat zijn kat erger is dan mijn plantenverzorger, en als hij vraagt waarom, zeg ik: “Mijn bron is zo goed.” Dan kijkt hij me aan alsof ik gek ben. En terecht.
Maar in de media? Dan is het een verhaal. Dan wordt het opgepakt. Dan schrijven ze er artikelen over, alsof we het over een staatsgevaar hebben. En wij, gewone mensen, zitten thuis met onze thee en denken: wie is Renze nou weer? En waarom is hij erger? En waarom moet ik dit weten?
Omdat blijkbaar iemand het erg vindt. En iemand anders vindt het belangrijk genoeg om hardop te zeggen. En iemand anders schrijft het op. En iemand anders leest het. En dan denk ik: misschien is het allemaal gewoon een spel. Een spel waarbij je harder moet schreeuwen om gezien te worden. En Johan schreeuwt het hardst.
Maar ik vraag me af: als we straks allemaal dood zijn, staat er dan op zijn grafsteen: “Hij zei dat Renze erger was dan Matthijs”? Of denken we dan: had hij niet beter kunnen zwijgen?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘