Zeg het eens hardop: Jörgen Raymann, met zijn gouden stem, zijn pluimbedden en zijn life-coach-aura, had geen cent meer. En opeens: geen NPO, geen tv, geen luide ademhaling in de oren van het land. Alleen een steen in zijn buik. En geen idee hoe hij de rest van zijn leven moest vullen.
Tien jaar later zit hij weer op YouTube, met die kalme blik van iemand die alles heeft overleefd, inclusief zichzelf. Maar wacht – wat zeggen we nou eigenlijk? Dat hij ‘paniek’ had? Dat hij ‘niet sliep’? Schat, dat had je kunnen zien aankomen als je wist dat je levensstijl op een schuifdeur stond: in of uit de kijker, in of uit de gunst, in of uit de portemonnee.
Maar hier is wat niemand zegt: Jörgen is geen uitzondering. Hij is het gezicht van een heel generatie tv-mensen die dachten: als je bekend bent, ben je veilig. Alsof populariteit een pensioenregeling is. Alsof de NPO een familiebedrijf waar je altijd wel een stoel aan tafel krijgt. En toen de geldkraan dichtging, viel de hele decoratie om.
Hij had duizenden uitgegeven aan interieur, aan sfeer, aan het imago van ‘het fijne leven’. En dat is precies wat het probleem is. Want als je je identiteit bouwt op zichtbaarheid, wat blijft er dan over als de camera’s uitgaan?
Tien jaar later praat hij over mindfulness, over loslaten, over innerlijke rust. Ironisch, toch? Alsof je na een leven van schitteren en schuimen ineens mediteert op een matje, terwijl je vroeger mediteerde op een pluimbed van eigen ontwerp. Maar goed: wie ben ik om te oordelen? Misschien is dat nu pas de echte show. De show zonder publiek. Zonder credits. Zonder muziek.
Maar als je ooit denkt: ik wil het grote leven, denk dan eerst: heb ik een plan B? Of leef ik gewoon alsof de camera nooit uitspringt?
Want die dag komt altijd.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘