Er zat weer een schep door mijn ochtendkoffie. Ik zat net te genieten van mijn eerste slok, als een normale vrouw op een normale bank, toen de melding binnenkwam: Claudia de Breij gaat Gordon te grazen nemen. Niet met een mes. Niet met een column. Nee, met een *liedje*. In haar oudejaarsconference. Voor miljoenen mensen. Op NPO 1. Alsof het een normale dag is.
Gordon. Die man is als een afstandsbediening met een lege batterij. Je drukt op knoppen, maar niets gebeurt zoals je verwacht. Vandaag YouTube-kanaal, morgen weg. Vandaag serie, morgen stilte. Vandaag emotioneel op tv, morgen weer een grap over zijn eigen haar. Hij is niet zozeer onvoorspelbaar, hij is gewoon aan het proberen. En Claudia ziet dat. En ze zingt erover. Met gitaar, of misschien een beetje piano. Want dat doet ze zo.
Maar waarom is dit interessant? Omdat wij, gewone mensen met gewone zappenknoppen, dit soort dingen zien. Wij zien dat Gordon weer iets begint. Wij zien dat hij het laat vallen. Wij zien dat hij zichzelf serieus neemt, terwijl wij alleen maar denken: ‘Moet dat nou?’ En dan komt Claudia, met haar kalme stem en haar scherpe pen, en zet het in een liedje. Niet boos. Niet gemeen. Gewoon: hier is de waarheid, met melodie.
En dat is precies waarom ik haar werk waardeer. Ze pakt de mediawereld niet met een hamer, maar met een vinger. Ze wijst. Ze lacht. Ze zingt. En ineens zie je het ook. Gordon is niet alleen een zanger of een presentator. Hij is een fenomeen. Een mens die nooit stopt met beginnen. En Claudia is de vrouw die zegt: ‘Ja, ik zie het. En ik maak er muziek van.’
Ik ben benieuwd of hij het ziet. Of hij thuis zit, met zijn eigen kop koffie, en denkt: ‘O, daar gaat-ie weer.’ Of dat hij juist kijkt. Want laten we eerlijk zijn: Gordon houdt van aandacht. En Claudia? Die geeft het hem. Op haar manier.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘