Een zinkend schip, een reddingsboot met één plek – en Renze Klamer die instapt. Niet met een sorry, niet met een blik achterom, maar met een glimlach en een nieuwe baan bij SBS. Catherine Keyl ziet het aan en zegt hardop wat veel denken: die man is niet verantwoordelijk, hij is alleen trouw aan zichzelf.
Het drama rond RTL Tonight hangt nog als een vieze wolk over de studio’s in Hilversum. Kijkcijfers in zee, ontslagen, chaos. En dan? Dan stapt Renze weg. Naar de concurrent. Naar een rol die net zo zwaar weegt als een luchtballon. En plots is hij de held van een nieuwe prime-time show, alsof hij nooit deel uitmaakte van het wrak dat hij achterliet.
Keyl, zelf geen vreemde in de wereld van live tv en kijkdruk, haalt uit. En terecht. Want wat is teamplay waard in de media als de eerste die wegloopt, wordt beloond? Klamer wordt niet gezien als iemand die probeerde te redden – hij wordt gezien als iemand die wist wanneer hij moest springen. Zonder rommel. Zonder loyaliteit. Zonder schuldgevoel.
Trouw aan jezelf – mooi motto. Maar als dat altijd samenvat tot zelfbehoud, dan is het geen principie, het is ego. En in een wereld waar teams worden afgeslacht voor kijkcijfers, had hij juist kunnen kiezen voor iets anders. Voor samen. Voor blijven. Voor verantwoordelijkheid.
Maar nee. Hij koos voor de spotlight. En Catherine Keyl? Die kiest voor de waarheid: Renze Klamer is geen redder. Hij is een opportunist met een glimlach en een contract.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘