Er is een foto. Gewoon een foto. Van Sigrid Kaag. Maar in de mediawereld is geen enkele foto gewoon een foto. Deze is van de VPRO, voor Zomergasten, en opeens is het alsof iemand per ongeluk de afstandsbediening op de verkeerde knop heeft gelegd. Plots zit je niet bij een rustig zomerinterview, maar in een operatiekamer.
Want dat is het enige waar iedereen over praat: haar gezicht. Niet haar politieke loopbaan. Niet haar afscheid. Niet waarom ze Zomergasten wilde doen. Nee. “Te veel chirurgie?” roept een site. Alsof ze een keuringsrapport is, niet een vrouw van 55.
Ik zet de tv aan, schenk thee, kijk naar de foto. En denk: is dit nu nieuws? Of is dit gewoon een vrouw die ouder wordt, zoals wij allemaal? Alleen dan met licht, camera, en een redactie die weet dat een vraagteken in een titel meer klikt dan een punt.
De VPRO wilde aandacht. Die hebben ze. Maar niet voor het gesprek. Niet voor de inhoud. Voor de wangen. Voor de wenkbrauwen. Voor de suggestie dat iets “niet klopt”. Alsof je bij de huisarts komt met hoofdpijn en ze alleen over je kapsel willen praten.
Zomergasten was ooit over mensen. Nu is het over beelden. Over lichaam. Over wat “natuurlijk” mag zijn. En of je dat nog wel mag zijn, als je ouder wordt en bekend bent.
Maar goed, misschien is het juist slim. Want nu kijkt iedereen. En misschien luistert er dan toch iemand. Na de schok. Na de foto. Na de titel met het vraagteken.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘