Willie Wartaal zegt het zelf: hij zit er weer in. Niet dat iemand hem weg moest duwen, hoor. Maar goed, het is dus officieel: The Voice of Holland is terug op tv. En ja, ook al voel je soms alsof je dit verhaal al tien keer hebt gehoord, toch voelt het weer als de eerste keer.
Ik zet de tv aan, schenk thee, doe de lamp uit. Daar begint het weer: het geknipper van lichten, de dramatische muziek, de stoelen die draaien alsof er iets heel belangrijks gebeurt. En dan? Iemand zingt. Soms goed, soms alsof-ie net wakker is. Maar het ritueel blijft.
De oude bende is terug. Ilse met haar korte haar en nog kortere zinnen. Dinand, die kijkt alsof hij een geheim weet over jouw ziel. En Suzan & Freek, samen als één coach, alsof een duo meer waard is dan twee losse mensen. En Willie. Willie die lacht, knipoogt, en af en toe zelfs een tip geeft. Alsof iemand in deze show nog tips nodig heeft.
Het is geen nieuw verhaal. Het is geen nieuwe show. Maar het voelt als thuiskomen. Alsof je oude pantoffels aantrekt en zegt: ja hoor, dit herken ik.
De muziek? Soms raak. Soms mis. De spanning? Er is altijd wel iemand die ‘het verhaal van zijn leven’ zingt. En dan kijken ze zo serieus, alsof het om leven en dood gaat. Terwijl het eigenlijk om niets gaat. En toch kijk je.
Want dat is het gekke: het is simpel. Te simpel, misschien. Maar je blijft kijken. Omdat je hoopt op die ene stem. Die ene keer dat iemand zingt en je denkt: o. Daar.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Vertel vertel! 😘